TOTALLY SHUT DOWN: To έχεις σκεφθεί; – Το πείραμα που θα σε καταπλήξει…


Γράφει ο Ζαχαρίας ο Μυτιληνιός 

Έχει πέσει πολύ συζήτηση, ειδικά στα αμερικάνικα forum για το θέμα του Σεπτεμβρίου. Εμείς στα Κατοχικά το θέμα το προβάλαμε ίσως και πρώτοι, πολλούς μήνες πριν το ανακαλύψουν τα Αμερικανάκια. Μάλιστα όταν το πρωτογράψαμε δεν ξέραμε τα λεγόμενα της λεγάμενης – πουλί – Λαγκάρντ, ούτε τις «προφητείες» του Γάλλου που τελειώνουν 23/9/15.

Πλέον έχω αρχίσει να αμφιβάλω ότι κάτι θα γίνει το Σεπτέμβρη.

Όμως αυτό το άρθρο έχει άλλο σκοπό. Να σε / μας ετοιμάσει για το black out.

Tα σενάρια για το blackout είναι ΠΟΛΛΑ. Τα κυρίαρχα είναι ο Ήλιος ή ένας Η/Μ παλμός (ΕΜΡ). Για εμένα το κυρίαρχο σενάριο είναι κάποιοι να αποφασίσουν να μας κατεβάσουν τους διακόπτες.

Αλήθεια έχεις σκεφθεί τα σενάριο, εκεί που κάθεσαι στο πληκτρολόγιο σου ξαφνικά να κοπεί ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (ή έστω για λίγους μήνες) το ρεύμα;

Ψάχνοντας το θέμα, βρήκα την έρευνα ενός Αμερικανικού Πανεπιστημίου με ακριβώς αυτό το θέμα. Τυχαίο; Δεν νομίζω, όμως δεν είναι και αυτό το θέμα μας. Στο προτζεκτ – πείραμα τα Αμερικανάκια πήραν 20 φοιτητές (10 άνδρες και 10 γυναίκες΄- Όπως την ταινία…).

Τους πήγαν σε ένα νησί, όχι μακριά από μια ακτή που υπήρχε μια μικρή πόλη. Στο νησί υπήρχαν όλες τις ανέσεις. Θα έκαναν 3μηνες δωρέαν διακοπές. Το κατάλυμα ήταν προδιαγραφών 5 αστέρων.

Φυσικά τους άφησαν μόνους με τρόφιμα για 3-4 μήνες. Οι φοιτητές δεν γνώριζαν ούτε τη φύση, ούτε το είδος του πειράματος. Δεν υπήρχαν καν λέξεις ασφαλείας.

Ξαφνικά την τρίτη μέρα τους έκοψαν το ρεύμα. Χωρίς το ρεύμα δεν είχαν τίποτα. Ούτε νερό, ούτε τηλέφωνο, ούτε ΤΙΠΟΤΑ. Μόνο ότι υπήρχε αποθηκευμένο στο κατάλυμα και ότι έδινε πλουσιοπάροχα η φύση.



Τις πρώτες ώρες δεν υπήρχε πρόβλημα κανένα. Το έριξαν στο καλαμπούρι και οι ώρες περνούσαν αβίαστα.

Όταν άρχισε να νυχτώνει σκέφθηκαν ότι μάλλον η βλάβη είναι εκτεταμένη, άρα χρειαζόταν μέσα φωτισμού. Όσο και να έψαξαν δεν βρήκαν τίποτα. Άλλωστε όταν το σκέφθηκαν να ψάξουν ήταν ήδη αργά. Αποφάσισαν λοιπόν να βγουν από το κατάλυμα και να ανάψουν μια φωτιά.

Το πρωί τους βρήκε στην όμορφη παραλία.

Οι ομάδα των 20 ατόμων συνέχιζε να βρίσκεται στην κοσμάρα της. Το έριξαν στο μπάνιο, ενδιαφέρον για την επιβίωση τους ΚΑΜΙΑ. Προς το μεσημέρι άρχισε η πείνα. Ευτυχώς όμως στο κατάλυμα υπήρχαν αποθέματα μηνών. Το έριξαν μετά μανίας στο φαγητό. Έφαγαν τρόφιμα 5 ημερών…

Ευτυχώς όμως σχετικά έγκαιρα έψαξαν και βρήκαν μερικές λάμπες και 1 φακό, έτσι τη δεύτερη μέρα, τουλάχιστον θα κοιμόταν σε εσωτερικό χώρο.

Την τρίτη ημέρα άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Μόλις το μεσημέρι της τρίτης ημέρας μια φοιτήτρια παρατήρησε ότι από το νησί, αν και σχετικά κοντά στην ακτή και μάλιστα σε ψαροχώρι, δεν περνούσε ούτε βαρκούλα των δύο ατόμων… (Όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια ο πατέρας της φοιτήτριας αυτής είναι κάτι σαν εμάς τους κατοχικούς…).

Φυσικά η κοπέλα αγνοήθηκε… Ας πρόσεχαν.

Οι μέρες κυλούσαν έτσι, για όλους πλην αυτής της μιας κοπέλας. Η οποία πλέον πρόσεχε, έκρυβε προμήθειες σε διάφορα σημεία στο νησι. Αντίθετα οι 19 είχαν επιδοθεί σε έναν απέραντο τσιμπούσι – μεθύσι.

Την 10η μέρα τους τελείωσε το νερό, που ήταν αποθηκευμένο σε ειδική μη ορατή κατασκευή στη σκεπή του κτιρίου. Από εκεί άρχισαν τα τραγελαφικά.

Αντί να επιδοθούν στην εξερεύνηση του νησιού και στην αναζήτηση νερού, άρχισαν να σκοτώνονται μεταξύ τους. Πλέον οι διαξιφισμοί ήταν μόνιμοι και αρχηγικές διαθέσεις άρχισαν να διαφαίνονται.

Ευτυχώς όμως αυτή η μια – ας την πούμε «Κατοχική»- είχε ήδη ψάξει το μεγαλύτερο μέρος του νησιού και μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκε πηγή με νερό. Τουλάχιστον δεν θα πέθαιναν από τη δίψα πλέον.

Αυτή τη φορά πονηρεύθηκαν όλοι, αλλά όλοι (πλην της μίας της Κατοχικής) κοιτούσαν πως θα επικοινωνήσουν με τον «πολιτισμό» για να πάει κάποιος να τους μαζέψει – επιστρέψει. Και πάλι κανείς από τους 19 δεν αποδεχόταν ότι για 15 μέρες δεν είχε περάσει από το οπτικό τους πεδίο ούτε μύγα…

Την 20η ημέρα από έναν γερό τσακωμό παραλίγο να σκοτωθούν….

Την 25η ημέρα, άρχισαν να διαφαίνονται τα λάθη στις σπατάλες των τροφίμων…

Την 30η ημέρα, είχαμε την πρώτη κρίση πανικού…

Την 40η ημέρα, άρχισαν πλέον να συνέρχονται από το σοκ. Και εκεί άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η «κατοχική» δεν είχε κανένα πρόβλημα. Τα πρωινά έκανε την βόλτα στο δάσος, έτρωγε φρούτα και τους έφερνε ότι μπορούσα να κουβαλήσει. Επίσης κατάλαβαν ότι πλέον χρειαζόταν πρόγραμμα και καθήκοντα. Αρχικά για να λύσουν το πρόβλημα της διαβίωσης και μετά της εύρεσης τρόπου επικοινωνίας.

Εν τέλει τους πήρε 2 μήνες για να οργανωθούν… 2 μήνες που παρολίγο να είχαν και θύματα… 2 μήνες σε ένα ιδανικό μέρος… που είχε πρώτες ύλες και νερό και ασφαλές καταφύγιο.

Και τώρα σε ρωτάω….

Εάν ξαφνικά σου κοπεί το ρεύμα τι θα κάνεις;

Ξέρεις που να βρεθείς με την οικογένεια σου;

Ξέρεις πως να εξασφαλίσεις νερό και φαγητό;

Μήπως νομίζεις ότι είναι εύκολα να φύγεις από μια πόλη πχ όπως η Αθήνα των 6 εκατομμυρίων, όταν και τα 6 εκατομμύρια θα ξεχυθούν προς την επαρχία;

Μήπως, μήπως, μήπως…

Θυμήσου… ΑΥΤΑΡΚΙΑ…

Δες τι έπαθες την τελευταία φορά, που έτρεχες στα σουπερ μάρκετ ενόψει χρεοκοπίας. Αυτή τη φορά τι θα κάνεις;

Θυμήσου… Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν…





katohika

Share on Google Plus

About Ζαχαρίας Μυτιληνιός

Ο Ζαχαρίας ο Μυτιληνίος αποφάσισε το 2009 βλέποντας τα δύσκολα χρόνια που έρχονται από τις λανθασμένες αποφάσεις των κυβερνήσεων όλης της ανθρωπότητας, να εφαρμόσει του απλούς κανόνες επιβίωσης και διαβίωσης. Μαζί με μια ομάδα 20 ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες άρχισαν να κάνουν πράξη αυτά που έμαθαν στο στρατό. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες που αποκομίζονται στην αέναη αυτή προσπάθεια μεταφέρονται μέσα απο αυτό το ιστολόγιο. Ιδαίτερη βάση δώσαμε στους εναλλακτικούς τρόπους επιβίωσης και διαβίωσης και αυτό γιατί απευθύνονται στον άμαχο πληθυσμό.
    Blogger Comment
    Facebook Comment

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου